Metin: Kadem Al Layith
Çeviri: Riyadh Abdul-Wahid
Editör: Dr. Ramadan Sadkhan

Eyer çantamı (Twaireej Kapısı’na) astığımda,
Elbiselerimi sidr yapraklarıyla yıkamıştım,
Ellerimi kâfur suyuna daldırmıştım.
Ve ben…
ibadet kitabının
son bölümünü
henüz bitirmiştim,
Onun büyük kurallarını ezberleyerek:
“Acı çekmezsen aşkın anlamını bilemezsin.”
“Hüzünden kaçma… hüzünle savaş
Ta ki iyileşene kadar.”
“Sudan önce sevgiyle tam bir arınma yap;
Nefret dolu bir kalbin duası
Rahmân katında kabul edilmez.”
Onun kudretinden ümit kesme…
Nar tanelerini gördün mü,
Kabukta
yan yana nasıl dizmiş?
“Dünyasında bir şeyi
ihmal eder mi?”
Nar tanelerinin bu düzenini?

**

Kapıda Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî vardı,
Aşktan zayıf düşmüş,
Geniş eteğiyle boğazlanmış bir kuş gibi dönüyordu.
Dedi ki: Pabuçlarını çıkar,
Gömleğinin düğmelerini çöz,
Dünyanın zincirlerini sök
ve koş.
Koşmak, sûfîlerin arınma yoludur,
Sevgilinin ruhunda eriyen bir potadır.
Yaratılmışta Yaradan’ın tecellisi…
Allah’ın insanla buluşması.

…

Dedi ki: Koş.
Ben de sana doğru koştum.
Ruhum sana vuruldu,
Sana yok olmak için kör gibi süründü.
Seni önümde açık bir atardamar gibi gördüm,
Ağızları evrenin perdesi kadar geniş açık yaralar…
Ama türbene ulaştığımda
seni bir okyanus buldum:
Her şeyin âlemini onurla dolduran
Coşkun bir deniz,
Yaratılışın avlularına taşan.

Twaireej Kapısı… bir aşk durağıdır,
İsrâ yolunda;
Vahiy buradan geçti
Ve rüzgârda açılan sancakların altında
Salihlerin kalabalıkları doğdu.
Yeryüzünün gözyaşları birleşti,
Mutlak evrendeki Sidretü’l-Müntehâ’ya ve melekler ordusuna doğru —
Bu bir Miraç’tı.

**

Ruhum kayıp, evsiz bir kumru.
Ayaklarım kaybolmuş, adresi yok.
Kaburgalarım susuz balıklar
Suda su arıyor.
Öyleyse beni kabul et,
Mihrabındaki bir damla yağ gibi,
Ya da yaranın üstünde bir sargı, bir dikiş gibi,
Ya da denizinde bir damla su gibi,
Ey Zehra’nın oğlu.

Twaireej, Irak’ın Karbala vilayetindeki şehirlerden biridir.

Twaireej** run: A Run to the heavens
Text by ..Kadem Al Layith
Translated by...Riyadh Abdul- Wahid
Edited by .... DR .Ramadan Sadkhan

When I put my saddlebag on ( Twaireej Gate ),
I had washed my clothes with sidre leaves,
I had plunged my hands in camphor water.
And I had..
just finished the last chapter
From the book of adoration,
Memorizing its major rules:
“You don't know the meaning of love if you don't suffer.”...
“Do not run away from your sadness...fight your sadness with sadness
Until you heal. "
“perform your full ablution with love, before water
The prayer of a hateful heart will not be accepted by the Most Merciful.”
Don't despair of His power...
Have you seen the pomegranate seeds , how He arranged them
In the shell
One next to the other?!
“Can He neglect something
In his world?
This system of pomegranate seeds?
**
At the Gate there was Ar -Rumi, Jalalul-Deen
He grew weak with passion,
circlingwith his baggy apron like a slaughtered bird.
He said: Slip off your sandals,
unbutton your shirt,
remove the fetters of the world
and run.
Running is a Sufi way of purification
a melting pot in the spirit of the Beloved.
The Creator’s manifestation in the created..
Allah's encounter with Man.
...
He said: Run.
So I ran to you.
My soul was infatuated
Crept like the blind to perish in you.
I saw you an open artery in front of me,
wounds with open mouths as wide as the universe's screen
But when I reached your shrine
I found you an oceanus:
a tumultuous sea that fills the realm of everything
with dignity
overflowing onto the countryards of creation.
*
Twaireej Gate is ... a station of love
On the path of Isra;
Revelation passed here
and under the banners spread in the wind
emerged the crowds of the righteous.
The tears of the earth united,
And to the Sidrat in the absolute universe and the Angleic Host
It was the Mi'raj
**
My soul is a lost ,homeless ringdove.
My feet are lost and have no address.
My ribs are thirsty fish
searching in water for water.
So accept me as a drop of oil into your niche,
Or a bandage suture on your wound,
Or a drop of water in your sea,
O son of Al-Zahra.

**Twaireej is one of the cities of Karbala Governorate, Iraq

النص العربي
ركضة " طويريج " : ركضة إلى
السماوات
للشاعر ..... كاظم اللايذ
ترجمة...... رياض عبد الواحد
مراجعة الدكتور.... رمضان سدخان

حينَ وضعتُ رحالي في (باب طويريج) ..
كنتُ غسلتُ ثيابي بالسدر ..
و غمستُ يديَّ بماءِ الكافور ..
و كنتُ ..
ختمتُ لتوّي آخرَ فصلٍ
من قرطاس العِشقِ
وحفظتُ قواعدَه الكبرى :
" لا تعرفُ معنى الحبّ إذا لم تتألم " ...
" لا تهربْ من حزنكَ .. قارعْ حزنَك بالحزنِ
إلى أنْ تشفى . "
" أَسبغْ بالحبِّ وضوءَك ، قبل الماء
فصلاةُ القلبِ الحاقدِ لا يقبلُها الرحمن ".
لا تقنطْ من قدرتهِ ...
أَنظرتَ الى حبّاتِ الرمّانِ وكيفَ يصففها
في القشرةِ
واحدةَ جنبَ الأخرى ؟!
"هل يمكنُ أن يُهملَ شيئاً
في معمورتهِ
هذا النظّامُ لحباتِ الرمان " ؟
**
كان على البابِ هناكَ الروميُّ : جلالُ الدينِ
وكان من الوجدِ يخور ..
ويدورُ بمئزرهِ الفضفاضِ كما طيرٍ مذبوح .
قال : اخلعْ نعليكَ
واحلِلْ أزرارَ قميصك
وانزعْ أغلالَ الدنيا
و اركضْ .
فالركضُ سبيلٌ صوفيّ للتطهيرِ
وبوتقةٌ للذوبانِ بروحِ المعشوق .
وحلولِ الخالق بالمخلوق ..
ولقاءِ الله مع الانسان .
...
قال : اركضْ ..
فركضتُ إليك ..
كانتْ روحي والهةً ً
تزحفُ زحفَ العُميانِ لتفتى فيك ..
كنت أراكَ أمامي شرياناً مفتوحاً
وجراحاً فاغرةَ الأفواهِ بعرض الشاشةِ في الكون ...
لكنّي حينَ بلغتُ ضريحكَ
ألفيتكَ أُوقيانوساً :
بحراً لجيّاً يغمرُ بالهيبةِ أرجاءَ الملكوت
ويفيضُ على عرصات الخلق .
*
بابُ طويريج .. محطّةُ عشقٍ
في درب الإسراء
مرَّ الوحيُّ هنا
وتوالتْ تحت الراياتِ المنشورةِ في الريحِ
حشودُ الصدّيقين .
وتوحّدَ دمعُ الأرض ...
والى السدرةِ في الكونِ المطلقِ والملأ الأعلى
كان المعراج
**
روحي فاختةٌ تائهةٌ ليس لها مأوى .
أقدامي ضائعةٌ ليس لها عُنوان .
وضلوعي أسماكٌ عطشى
تبحثُ في الماءِ عن الماء .
فاقبلني قطرةَ زيتٍ في مشكاتك
أو خيطَ ضمادٍ في جرحكَ
أو قطرةَ ماء في بحرك هذا
يا ابنَ الزهراء .