Lady Matera’ya Zamansız Bir Mektup

Yazar: Dr. Nasser Abu Aoun (Mısır)

Köşe Yazarı: Reema Hamza

Tür: Köşe Yazısı / Şiirsel Metin

Ben sadece gelip geçici bir düşünceyim,

kaprisleri uzayda güneşe doğru sürüklenen!!

Omuzlarına konan yıldızlarla sen mi pazarlık ettin,

uyumsuzluk ilahisi söyleyen bir güvercinle mi?

Yoksa gökyüzünü, yanağının kucağında uyuyan

o benin bir göz kırpışı için mi takas ettin?

Güneş gizlenir onun beyaz önlüğünde.

Ay yükselir avuçlarındaki kına desenlerinden.

Ruh, onun gülümseme ağacının altında gölge arar.

Özlem, onun kollarına sarılır.

Boynundan merhamet damlar.

Sonsuz ışığını saçar müzik notasının üzerine.

Tel ile yankı arasındaki o rüya dolu mesafede,

ertelenmiş bir geleceğin boğulmuş şiirlerini yazar.

Denizinin kıyısında, onun şiirlerinin ritmiyle

uyuyakalmış şefin batonu dans eder.

Ellerinde piyano parmakları,

omuzlarında esneyen bir ay vardır.

Dudaklarının palmiyesinden taze söz hurmaları dökülür.

Gecenin yaralarını iyileştirir o.

Güneş, kederini —yani alnını— onun turkuaz gömleğine saklar;

şarkıların musallat olduğu bir zümrüttür bu.

Adımlarında bir müzik kutusu,

yürüyüşünde çalınmaya susamış keman tellerinin tınısı...

Kucağı, çocukluk sözlüğünde

şiir yağıyla yoğrulmuş bir çikolata paketi diye tanımlanır.

Sağ başparmağı bir zafer sancağıdır.

Fısıltısı bir anne kalbi ve on vatandır.

Avucunda sıcaklık bir çocuğa dönüşür,

ve kolları arasında temas hattının bekçileriyle kavga eder;

ayrılıkla lekelenmiş dudaklara susamış bir öpücük ile

hasretin omzuna kondurulan bir teselli arasında durur.

Terk ediliş, aşk ile reddediş daireleri arasındaki o ince çizgiyi bilmez.

Onun bir işareti — bir panzehirdir,

öpücüğün nefesi ile kalbin atışı arasındaki o orta yerde duran.

Öfkesi — Katyuşa roketleriyle donanmış,

ihanet suçlamasından beraat eden masumiyet halkasıdır.

Müzikle yoğrulmuş aşkı — parmakların doğaçlaması üzerine

kendi kendini yazan bir şarkı, bir melodi arar.

An Utimely  Letter to Lady Matera
Text by:Dr. Nasser Abu Aoun
Egypt

I am but a fleeting thought,
  its whims adrift in space toward the sun!!
So did you bargain with the stars that  alighted upon your shoulders
a dove chanting a hymn of discord-
or did you barter the sky for a wink of her  mole, sleeping in the lap of her cheek?
*
In her white apron hides the sun.
From the henna patterns of her palms rises the moon.
The soul seeks shade beneath the tree of her smile.
Longing wraps itself in her sleeves.
From her neck drips mercy.
Upon the notes of the musical scale she scatters her eternal light.
In the dreamy distance between the string and the echo
she inscribes poems choked by a longing postponed for a future beyond.
On the shore of her sea dances the maestro’s baton,
who dozed off to the rhythms of her poems.
In her hands are piano fingers,
and upon her shoulders the moon yawns.
From the palm tree of her lips fall fresh dates of speech.
She heals the wounds of the night.
The sun hides its sorrow—her forehead—inside her azure shirt, an emerald  haunted by songs.
In her steps, a music box.
In her gait , a note of violin strings thirsty to be played.
Her embrace,  in the lexicon of childhood is defined as a chocolate 
 wrap with the butter of poetry.
Her right thump is a banner of victory.
Her whisper is a mother’s heart and ten homelands.
In her palm, warmth becomes a child,
and between her arms it quarrels with the guardians of the contact lines,
standing between a kiss  thirsty for lips stained with separation
and a pat on the shoulder of yearning.
Abandonment does not know the dividing lines between love and the circles of rejection.
Her gesture—an antidote dwelling in the middle ground
between the gasp of the kiss and the beat of the heart.
Her anger—the ring of innocence from the charge of betrayal
armed with Katyusha rockets.
Her love—kneaded with music—searching for a song that writes itself
upon the improvisation of the fingers— a melody of