Ölümün Tiktakları

Yarın, dünyayı bir dev gibi adımlayan o kişi olmayacaksın artık.

Bir zamanlar senin sandığın bu dünyada, kendini sandığın o avcı;

kendi bedeninin ölçüsünde bir toprak parçasında, ertelenmiş biyolojik bir şölenden ibaret kalacak.

Toz zerreleri iltimas geçmez kimseye; ister bir imparator ol, ister silik bir hiç kimse... 

Aksine, ona döneceksin, döneceksin tıpkı ilk yoğrulduğun ana rücu eder gibi.

Sahte bir ihtişam bu... gelip geçici.

Kendi beyhude arzularınla kutsadığın o öz-idolu,

son sancının kudreti karşısında yerle bir olacak.

Akciğerlerinin güneşinin batışını izleyeceksin,

kibrinin bir daha asla doğmayacağına emin olarak; o son gurur—vakur bir cenaze töreni...

Öyle ağırbaşlı ki, usta bir münafık kesilmişti sanki.

Ama eğer budalalığın bu sanatı icra edemeyecek kadar ham idiyse,

alelacele teslim edileceksin o çukura.

Her iki halde de, tozun taze bir mezar içinde kendi kendine anlattığı tatsız bir şakasın artık.

Gölgeni sergilemeyi bırak artık; bir gün ölümün o kararlı tiktaklarına kulak vereceksin,

etli gömleğinin düğmelerini bir bir çözerken o, ruhunu bu dünya kafesinden azat etmek için

hani şu seni ayartan o dünyanın hapsinden. Sonra daracık bir mezara itileceksin,

balçık öğretecek sana nasıl boyun eğmen gerektiğini.

Öyle sanma ey insanoğlu;

ne mermer taşlar adını ölümsüz kılar, ne de istiflediğin altınlar sana bir lütuf sunar. Beyhude...

Ne sen ölümsüzleşeceksin, ne de yalanlarla büyüttüğün o kibrin ayakta kalacak.

Mustafa Abdulmalek Al-Sumaidi | Yemen