UQIA E DASHURISË SË NËNËS
Poete Amb dr Sheqere Sina, Lushnjë, Albania
D- 10.02.2026
E drejta e Autorit!
English – THE POWER OF A MOTHER’S LOVE
The mother received her son as a gift from God
and carried him in her heart like a breath of love.
Her love did not shout,
it shone.
She walked in silence, with a humble soul,
giving thanks even for pain,
because a mother’s love knows how to believe
even when the heart is wounded.
She prayed when the days were bright
and when the nights grew heavy on her soul.
Her prayer was a living breath,
a light rising toward heaven
asking nothing for herself.
In the hardest hours,
God’s spirit touched her as silent salvation
and gave her strength to endure.
She prayed for her son,
and for the children of the whole world,
because true love knows no boundaries.
She learned to carry wounds without a voice
and to heal them with kindness,
with patience and faith.
But the son lost his way.
The pain became heavier than wealth,
deeper than any poverty.
The mother sold everything time had given her,
but her love could never be sold.
When everything was gone,
she was left with her soul
and a prayer that never stopped.
“God,” she whispered,
“protect the breath of my son.”
Her tears fell like silent words,
and God heard them.
One day, without noise, a miracle happened.
The mother did not scream.
She simply held her son tightly
and spoke from the depth of her soul:
“I would give even my life
if you change your path.
This life exists only because of you, my son.
You are my child,
you are the breath of my breath,
you are my salvation.”
She did not speak from despair,
but from love that knows no fear.
In her eyes there was only light.
Then the son broke down.
His tears returned him to childhood,
to the chest where he once drank the milk of life.
Before his mother and before God,
he chose the path of change.
A mother’s love became a road.
It became light.
It became strength.
From that day on,
a new breath entered the son’s body,
like nourishment for a tired soul.
He stepped away from darkness
and walked toward life.
The mother continued to pray,
because a mother’s love never grows tired
and never asks for reward.
It believes.
God heard this love.
He lifted the son from the darkness of depression
and filled his soul with faith,
with simplicity, kindness, and light.
Because the greatest wealth is a child.
And a mother’s love,
when it becomes breath and prayer,
creates silent miracles.
Turkish – ANNENİN SEVGİSİNİN GÜCÜ
Anne, oğlunu Tanrı’dan bir armağan olarak aldı
ve onu kalbinde sevginin nefesi gibi taşıdı.
Onun sevgisi bağırmazdı,
ışık saçardı.
Sessizlik içinde yürürdü, alçakgönüllü bir ruhla,
acı için bile şükrederek,
çünkü bir annenin sevgisi
kalp yaralıyken bile inanmayı bilir.
Günler aydınlıkken dua etti,
geceler ruhuna ağır çöktüğünde de.
Duası yaşayan bir nefesti,
göğe yükselen bir ışık,
kendisi için hiçbir şey istemeyen.
En zor anlarda,
Tanrı’nın ruhu ona sessiz bir kurtuluş gibi dokundu
ve dayanma gücü verdi.
Oğlu için dua etti,
dünyadaki tüm çocuklar için de,
çünkü gerçek sevgi sınır tanımaz.
Sessizce yaraları taşımayı öğrendi
ve onları iyilikle,
sabır ve imanla iyileştirdi.
Ama oğlu yolunu kaybetti.
Acı, servetten daha ağır oldu,
her türlü yoksulluktan daha derin.
Anne, yılların verdiği her şeyi sattı,
ama sevgisini asla satamazdı.
Her şey tükendiğinde,
geriye sadece ruhu
ve hiç bitmeyen duası kaldı.
“Tanrım,” diye fısıldadı,
“oğlumun nefesini koru.”
Gözyaşları sessiz sözler gibi düştü
ve Tanrı onları duydu.
Bir gün, sessizce, bir mucize oldu.
Anne bağırmadı.
Sadece oğlunu sımsıkı kucakladı
ve ruhunun derinliğinden konuştu:
“Eğer yolunu değiştirirsen,
hayatımı bile veririm.
Bu hayat sadece seninle var, oğlum.
Sen benim evladımsın,
nefesimin nefesisin,
kurtuluşumsun.”
Umutsuzluktan değil,
korku tanımayan bir sevgiden konuşuyordu.
Gözlerinde sadece ışık vardı.
O anda oğul çözüldü.
Gözyaşları onu çocukluğuna götürdü,
hayat sütünü içtiği göğse.
Annesinin ve Tanrı’nın önünde
değişim yolunu seçti.
Annenin sevgisi bir yol oldu.
Işık oldu.
Güç oldu.
O günden sonra,
oğlun bedenine yeni bir nefes girdi,
yorgun bir ruh için besin gibi.
Karanlıktan uzaklaştı
ve hayata yöneldi.
Anne dua etmeye devam etti,
çünkü bir annenin sevgisi yorulmaz
ve karşılık beklemez.
O sadece inanır.
Tanrı bu sevgiyi duydu.
Oğlunu depresyonun karanlığından çıkardı
ve ruhunu imanla,
sadelikle, iyilikle ve ışıkla doldurdu.
Çünkü en büyük zenginlik evlattır.
Ve bir annenin sevgisi,
nefes ve dua olduğunda,
sessiz mucizeler yaratır.

FUQIA E DASHURISË SË NËNËS
Poete Amb dr Sheqere Sina, Lushnjë, Albania
D- 10.02.2026
E drejta e Autorit!

Nëna e mori birin si dhuratë nga Zoti
dhe e mbajti në zemër si frymë dashurie.
Dashuria e saj nuk bërtiste,
por ndriçonte.
Ajo ecte në heshtje, me shpirt të përulur,
duke falënderuar edhe për dhimbjen,
sepse dashuria e nënës di të besojë
edhe kur zemra plagoset.
Ajo lutej kur dita ishte e ndritshme
dhe kur nata binte e rëndë mbi shpirt.
Lutja e saj ishte frymë e gjallë,
një dritë që ngrihej drejt qiellit
pa kërkuar asgjë për vete.
Në orët më të vështira,
fryma e Zotit e prekte si shpëtim i heshtur
dhe i jepte forcë të duronte.
Nëna lutej për birin e saj,
por edhe për fëmijët e gjithë botës,
sepse dashuria e vërtetë nuk njeh kufij.
Ajo kishte mësuar të mbajë plagët pa zë
dhe t’i shërojë me butësinë e zemrës,
me durim dhe besim.
Por biri humbi rrugën.
Dhimbja u bë më e rëndë se pasuria,
më e thellë se çdo varfëri.
Nëna shiti gjithçka që koha i kishte dhënë,
por dashurinë nuk mundi ta shiste kurrë.
Kur gjithçka mbaroi,
i mbeti vetëm shpirti i saj
dhe lutja që nuk pushonte.
“Zot,” pëshpëriste ajo,
“ruaje frymën e birit tim.”
Lotët i rridhnin si fjalë pa zë,
dhe Zoti i dëgjonte.
Një ditë, pa zhurmë, ndodhi mrekullia.
Nëna nuk bërtiti.
Ajo vetëm e përqafoi birin fort
dhe i foli me gjithë shpirtin e saj:
“Edhe jetën do ta jap,
në qoftë se ti ndryshon rrugë.
Këtë jetë e kam vetëm nga ti, djali im.
Ti je biri im,
je frymë e frymës sime,
je shpëtimi im.”
Ajo nuk fliste nga dëshpërimi,
por nga dashuria që nuk njeh frikë.
Në sytë e saj kishte vetëm dritë.
Atëherë djali u thye.
Lotët iu kthyen në fëmijëri,
në gjoksin ku kishte pirë qumështin e jetës.
Para nënës dhe para Zotit,
ai mori vendimin e kthesës.
Dashuria e nënës u bë udhë.
U bë dritë.
U bë forcë.
Nga ajo ditë,
një frymë e re hyri në trupin e djalit,
si ushqim për shpirtin e lodhur.
Ai u largua nga errësira
dhe iu afrua jetës.
Nëna vazhdoi të lutej,
sepse dashuria e nënës nuk lodhet
dhe nuk kërkon shpërblim.
Ajo beson.
Zoti e dëgjoi këtë dashuri.
E nxori djalin nga errësira e depresionit
dhe ia mbushi shpirtin me besim,
me thjeshtësi, me mirësi dhe dritë.
Sepse pasuria më e madhe është fëmija.
Dhe dashuria e nënës,
kur është frymë dhe lutje,
bën mrekulli të heshtura.