Kimi katlanır kendi derdine,
Kimi yoldadır kendi zevkine.
Kimi yalnız kalma uğruna
Sırtlanır yükünü, ezilir gider.

İnsan yine insan olanına muhtaçtır.
Ömür dediğinde varlık ile kutsaldır.
Hayat bir ayna, yaşamsa şanstır.
Tamama ermeyen yok olur gider.

Gençlik dediğinde baharda çiğdem,
Kısacık ömürde bal ile badem.
Doyulmaz tadına, zevklidir madem.
Yaşa sen de zaman geçmeden, adem.

Sonbaharın rengi kahvedir diye
Soldurma kendini, güz olur diye.
Kış gelir ardından bahar hediye.
Yaşamak ömürden yaz güneşiyle.

Bir kere gelirsin sen de dünyaya,
Dolaşır gülesin kendinle diye.
Takılma âleme, ne demiş diye.
Boş ver, yaşa hayat sana hediye.

Ben de bu hayatın dibine çöktüm.
Çöktüm diye sanma ölümü gördüm.
Ölümde karanlık yüzümü gördüm.
Işığı bulmaya fermanın yoktur.

Ferman dediğin de şahtan yazılır.
Yazan şah olunca arştan alınır.
Kulların mezarı derin kazılır.
Mezara girmeye mecâlim yoktur.

Yoktur benim bende sualim yoktur.
Sual olsa benim cevabım yoktur.
Cevap olsa benim benliğim boştur.
Kendime varmaya bir ben gerekir.

Gerekir, gerekir bir ben gerekir.
Yaşamak bu ise ölmek gerekir.
Ölüm geldi ise ömür gerekir.
Nefesim olmaya bir ben gerekir.

Ben beni aradım yıllar boyunca.
Beni bulamadım ömrüm boyunca.
Tükendi bak şimdi yolum sonunda.

Ben diye onunla hem-hâl olurum.
Ben beni bulamam, helâk olurum.
Ben kimim bilmeden hep O olurum.