Kalbim barındırıyor bir nabzı
benden önce sevinci tatmış olan.
Bir defa yağmurda, bir koruda dolaştı,
ve – istemeden – geri dönmeyi unuttu.

Ne zaman onu geri çağırmayı düşünsem,
kalın sarmaşık dallarından
hafif bir esinti gelir bana,
bir gölgenin dinlenme çadırına dönüştüğünü anlatır,
ve sabahların tümünde göğü dolduran
güvercinlerin kadifemsi kanat çırpışlarını.

Şimdi göğsümde, gizlice akar
ıssız bir yanın içinde bir boşluk.
Elimi cebime koyarım,
altında büyüyen bir kaktüsü yoklarım–
ama bulduğum tek şey
uyuyan bir durgunluk,
derinliklerde horlayan,
çoktan kurumuş bir yağmurdan
mevsimlerce söz eden.

Belki de kalp,
yeşillikten yorulduğunda,
geri döner–
ve tüm bu sessizliğe
yeterince yer bırakır.

Once in Rain

my heart harbours a pulse
that had experienced joy before I did.
Once in rain, it wandered through a grove,
and forgot – unintentionally – how to return.

Whenever I think of reclaiming it,
a gentle breeze wafts to me
from the thick intertwined limbs,
telling me of a shade that had become
a tent of rest,
and of velvety wingbeats
of cooing doves filling the sky
in all mornings.

In my chest now, a hollow
runs unseen within the desolate part.
I place my hand upon my pocket,
groping for a cactus growing beneath–
though I find nothing
save stillness, asleep,
snoring in the deep recesses,
murmuring of rain
that has dried on high
for more than a season.

Perhaps the heart,
when it grows weary of verdancy,
returns–leaving space enough
for all this silence.

Mustafa Abdulmalek Al-Sumaidi| Yemen