Kısa biyografi: Lampri Panagiota P.

Panagiota P. Lampri, 1959 yılında Arta'nın Rodavgi kasabasında doğdu. Selanik Aristoteles Üniversitesi Felsefe Fakültesi mezunudur ve ortaöğretimde görev yapmıştır. Makaleler yazmakta, kitap tanıtımları, kısa öyküler, araştırmalar, gezi yazıları yayınlamakta ve edebiyat yarışmalarında ödüller kazanmıştır. 2006 yılında "Rodavgi - Şafak Gülü" adlı folklor çalışmasını, 2009'da "Haşlanmış Ekmek" adlı öykü derlemesini, 2011'de "Tarihçi Konstantinos A. Diamantis" adlı biyografik çalışmasını, 2014'te "Acı İçinde" adlı şiir derlemesini, 2015'te "Tadın Hafızası - Antik Epir Lezzetlerinin Sinagogu" adlı çalışmasını, 2016'da ikinci baskısıyla "Rodavgi - Şafak Gülü" adlı kitabını, 2017'de "Çin Yollarında" adlı seyahat izlenimlerini, 2018'de "Harmolypes" adlı şiir derlemesini, 2019'da "Lianotragouda" ve "Zamanın Durakları" adlı şiir derlemelerini ve 2020'de "Akışlar" adlı şiir derlemesini yayınladı.

Yorum

Bu şiir, yalnızlığı sadece bir duygu olarak değil, doğanın işbirliğiyle kurulan bir kader gibi resmediyor. Rüzgâr, ay ve gece — üçü de insanın iç dünyasına karşı neredeyse kayıtsız, hatta acımasız.

Şairin en güçlü hamlesi şu:

• Ay → ışık vermesi gerekirken vermiyor
• Gece → şifa yerine zehir sunuyor
• Rüzgâr → ferahlık değil, yara açıyor

Yani doğa, klasik romantik şiirin aksine burada teselli eden değil, yalnızlığı büyüten bir güç.

Son kıta ise çok önemli bir kırılma:
Şair ilk kez soru sormayı bırakıp yakarışa geçiyor.

Ama dikkat: İstenen şey sadece umut değil.

“biraz unutkanlık, biraz da umut”Bu çok insani ve gerçek bir talep. Çünkü:

• Saf umut yetmez (acı çok büyük)
• Tam unutuş da istenmez (insan yine de tutunmak ister)

Bu yüzden şiirin özü şu diyebiliriz:İnsan, yalnızlıkla baş ederken hem hatırlamak hem unutmak ister.