Bu sabah kendimi rüzgarın eline bıraktım.
Çamlıca’nın parklarına yürüdüm; martılar bağırıyordu, serçeler suskun, saksağanlar endişeliydi.
Soğuktu…
Hem havada hem kuşların sesinde hem de içimde.
Duramadım, ayaklarım beni sıcak bir pastaneye sürükledi.
Bir bardak çayın buğusunda kendime geldim belki…
Ama heybemde hiç kelime yoktu.
Ne yazacak duygum vardı, ne anlatacak gücüm.
Belki de bazı günler sadece yaşamak gerek.
Sözcükler bazen gelmez, çünkü ruh sadece susmak ister.