Yetinirim—Sen Bir Sır Olarak Kal

Tanrı seni bir şiir gibi besteledi

kalbimin içinde,

ve hasretle yoğrulmuş harflerini hükmetti

önceden takdir edilmiş bir kaderle.

Her gün bir damarını katlediyorum bu şiirin,

seni kızıl kanla yazmak için—

sana adanmış bir sadakatle—

dudaklarının rengini yansıtan bir renk,

her gece bana yaraşan bir azap.

Huzur içinde bir an bile göz yummadım,

yastığımın ardında tutkunun ıstıraplarını bırakarak.

Ne zaman uykuyu ayartmaya çalışsam,

zihnimin ve ruhumun kıvrımlarında bir nabız uyanır,

yırtılma noktasına kadar seninle dolup taşan.

Bazen senden geri alabildiğim kadarıyla yetinirim,

kalbimden bir parçayı geri çalarım

kendimle baş başa kalabilmek için,

uykusuzluk dikişleriyle dikerek

bir damarın boğazını,

ölümümü yarına erteleyebilmek için,

ya da ondan sonrasına,

o gün içimde ne hissedeceksem.

Kırılgan ve yıpranmış hissediyorum şimdi onu—

yakında ağır yaralanacak bir kalp,

bir dikişe, hatta bir sızıya bile dayanamayacak olan.

Vaktinden önce sonumu nasıl varsayabilirim ki,

sen zihnimi soluksuz zapt etmişken,

ama delik deşik olmuş kalbimi bırakmışken

binlerce azapla ve daha fazlasıyla boğuşmaya?

Belki yarın yaşarım, belki ertesi gün,

ama şiirle atan kalbimde daha kaç damar kaldı?

Daha kaç tane, sen beni parça parça eden bir sır olarak kalırken—

ifşası imkansız bir sır?

Eğer vaktim dolarsa, yüzümü oku—

hayalinde bile olsa—şiirlerimin sonuncusunu:

"Yetinirim—yeter ki sen bir sır olarak kal."

Mustafa Abdulmalek Al-Sumaidi | Yemen

Enough—That You Remain a Secret

God has composed you as a poem
within my heart,
and decreed its longing-fashioned letters
by a destiny well-ordained.
Each day I slay one of its veins,
to write you in crimson blood–
offered in devotion to you–
a color that mirrors your lips,
a torment that befits me each night.

Never have I slept a wink in peace,
leaving agonies of passion behind my pillow.
Whenever I seek to seduce slumber,
a pulse awakens in the folds of my mind and soul,
dense with you to the point of rupture.

Sometimes I reclaim from you what little I can,
stealing back a fragment of my heart
to remain with myself,
sewing, with stitches of insomnia,
the throat of a vein,
so that I may postpone my death until tomorrow,
or the day beyond,
as I may feel within then.

Fragile and worn, I feel it now—
a heart soon to be heavily wounded,
unable to endure a stitch or even a sting.
How then can I presume my end before its appointed hour,
when you have seized my mind without respite,
but leaving my pierced heart
to gnaw upon a thousand agonies and more?

Perhaps I shall live tomorrow, or the day after,
but how many veins run through my poem-pulsed heart?
How many, while you remain a secret tearing me apart—
a secret that cannot be revealed?

If I reach my term, read my face–
even in imagination–the last of my poems:
"It's enough—that you remain a secret."

Mustafa Abdulmalek Al-Sumaidi| Yemen