Son günlerde Türkiye kamuoyunda geniş yankı uyandıran ve sosyal medyada dolaşıma giren bazı mesajlaşmalar, içerdiği ifadeler nedeniyle ciddi bir toplumsal rahatsızlık yarattı. Yazışmalarda uyuşturucu madde teminine dair göndermeler, özel davetler, partiler ve kadınlara yönelik rahatsız edici söylemler olduğu iddia ediliyor.

Ancak tartışmayı büyüten asıl unsur, bu mesajların yalnızca özel bir sohbet olarak algılanamaması. Kamuoyunun dikkatini çeken nokta; satır aralarına sinmiş olan güç dili, ayrıcalık hissi ve sınır tanımazlık duygusu. Bu dil, bireysel bir üslup meselesinden ziyade, toplumda uzun süredir var olan fakat çoğu zaman görünmez kılınan bir zihniyetin yansıması olarak okunuyor.

Özellikle kamusal alanda tanınan, etkili ve görünür pozisyonlarda bulunan isimlerin bu tür iddialarla anılması, “dokunulmazlık” algısını yeniden tartışmaya açtı. Toplumun farklı kesimlerinden yükselen tepkilerde ortak bir soru öne çıkıyor:
Bu kadar göz önünde olan insanlar, bu rahatlığı nereden buluyor?

Yazışmalarda kadınların bir davet, ortam ya da ilişki üzerinden nesneleştirildiği iddiaları, dişil bakış açısından ayrı bir kırılma noktası oluşturuyor. Kadının özne olmaktan çıkarılıp bir ortamın süsü, bir ayrıcalığın parçası gibi sunulması; yalnızca bireysel bir ahlak sorunu değil, toplumsal bir eşitsizlik meselesi olarak karşımıza çıkıyor.

Bir diğer dikkat çekici unsur ise, bazı ifadelerde uyuşturucu kullanımının olağanlaştırıldığı izlenimi. Bu durum, “her şey mümkün” anlayışının normalleştirildiği bir güç alanını işaret ediyor. Sosyolojik açıdan bakıldığında bu tür söylemler, hukuktan ya da etik sınırdan çok, statünün belirleyici olduğu bir dünyaya dair ipuçları veriyor.

Burada asıl soru şudur:
Toplum olarak bu ilişkilere tanıklık etmek bizi daha bilinçli mi kılıyor, yoksa duyarsızlığa mı sürüklüyor?

Edebiyatın ve düşüncenin alanı tam da bu noktada devreye giriyor. Çünkü edebiyat, yargı dağıtmaz; ama görür, gösterir ve sorgulatır. Yaşananlar bir magazin başlığı olmanın ötesinde, güçle temas eden insanın sınırlarını, ahlaki reflekslerini ve toplumsal sorumluluğunu yeniden düşünmemizi zorunlu kılıyor.

Unutulmamalıdır ki sosyal medyada dolaşıma giren bu mesajlaşmalar iddia niteliğindedir. Konuya ilişkin hukuki süreç ve doğrulama yetkisi ilgili mercilere aittir. Ancak tartışılan mesele, yalnızca kişiler değil; onların temsil ettiği ilişki biçimleri, dil ve zihniyettir.

Toplumun aynası bazen rahatsız edici görüntüler sunar. Asıl mesele, bu görüntüye bakıp bakmamak değil; baktıktan sonra ne anladığımızdır.

Gönül Doğan
Edebiyat Magazin Gazetesi