Sema MUĞANNA

Bir gün kendimi o ışığın içinde buldum. Bu ışığın parıltısı gözlerimi kamaştırdı ama hiçbir şey göremedim. Işıkta gözlerimin kör olduğunu düşünsem de aslında gözyaşlarının akması çok tuhaf. Kör olan bir insanın gözyaşları nasıl akabilir?

Bir an kendimi derin bir boşlukta hissettim, omuzlarımda kanatlarım vardı. Bu kanatlardan biri mavi, biri beyazdı. Mavi ve beyaz renkler gökyüzündeki parçalanmış bulutlara benziyordu. Bu bulutlara dokunmaya çalışsam da dokunamadım ama bir anda ellerimi çektim.

Bir an daha yüksek bir ışığın gözlerimi kapladığını hissettim ve küçük parmaklarımla gözbebeklerimi ovuşturdum. Gözbebeklerinin içinde kaç kişi yaşıyor biliyor musun? İnsanlar, anılar, olaylar, kısacası her şey. O sırada gözbebeklerim büyüdü ve önümde bir çark belirdi, ben de renkleri seçmeye çalışıyordum. Bu derin boşlukta yalnız bir bebeğin ağlaması gibiydim. Hıçkırıklarım bile o kadar yavaş ve yumuşaktı ki kimse beni duymadı bile.

Çarkın dönmesi gözbebeklerimin içindekileri de acıtıyor gibiydi, çünkü kulağıma bir şeyler fısıldadılar ve bu fısıltılar sönmeyen bir ateşin sıcaklığı gibi kulaklarımda çınladı.

"Yeterli!!!" - diye bağırdım. O anda kanatlarımdan birinin kırıldığını hissettim. Kırıldığı anda uçurumdan atlamak isteyen bacağım beni daha da korkuttu. Ben daha da yüksek sesle çığlık atarken, 3 melek ortaya çıktı.