1925 yılında İstanbul’da doğan Nezihe Meriç, Cumhuriyet dönemi Türk edebiyatının en özgün öykücülerinden biri olarak kabul edilir. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’nde öğrenim görmüş, eğitimci kimliğiyle de uzun yıllar edebiyatla iç içe bir yaşam sürmüştür.

Nezihe Meriç’in edebiyatla ilişkisi, bireyin iç dünyasını anlama ve anlatma çabası üzerinden şekillenir. Özellikle kadınların gündelik yaşamda yaşadığı görünmez çatışmaları, bastırılmış duyguları ve varoluşsal arayışları edebiyatın merkezine almıştır. Bu yönüyle, 1950 kuşağı öykücülüğünün en dikkat çekici isimleri arasında yer alır.

Yazarın dili yalın, içe dönük ve sezgiseldir. Olaydan çok duyguya, dış gerçeklikten çok iç gerçekliğe odaklanır. Psikolojik derinliği olan karakterleriyle, okuru sessiz ama sarsıcı bir yüzleşmeye davet eder. Toplumsal baskılar, kadın kimliği, yalnızlık ve bireysel özgürlük arayışı, eserlerinin temel izleğidir.

Nezihe Meriç’in öne çıkan eserleri arasında “Bozbulanık”, “Topal Koşma”, “Menekşeli Bilinç”, “Dumanaltı” ve “Bir Kara Derin Kuyu” yer alır. Bu eserlerde, sıradan görünen hayatların içindeki derin kırılmalar ustalıkla işlenir.

2009 yılında hayatını kaybeden Nezihe Meriç, ardında yalnızca kitaplar değil, Türk edebiyatında sessiz ama güçlü bir anlatı geleneği bırakmıştır. Bugün hâlâ öyküleriyle yeni kuşak yazarlara ilham vermeye devam etmektedir.