(Bir Minnettarlık Mektubu)

Sana minnettarım, köpeğim,
Çaresiz anlarımda,
Sinirle dolduğum zamanlarda
Seni gezmeye çıkarırım —
Ve huzur bulurum biraz.

Sana ne var ki,
Yaralarını yalayıp
Kendini iyileştirirsin.

Ben kendi yaralarımı saramıyorum,
Sağlık Bakanlığı
İzin vermiyor.

Sana ne var ki,
Canın sıkılınca uluyup
Kendini anlatabiliyorsun.

Ben kendimi yayımlamayı beceremedim,
Vergi Dairesi
İzin vermedi.

Yani sen,
Sadık köpeğim,
Zincirde
Benden daha özgürsün.

Eğer yapabilirsen,
Benim yaralarımı da yala.
Ama eğer bir gün
Kalbimi yalayabilirsen —
Sana
Bir ömür boyu minnettar olurum.