Yaşamak anlamaktan, anın içinde kalıp onu hissedebilmek ise anlamamaktan geçer. İlk bakışta saçma görünen bu durum bazı zihinler için sonun en baştan görünür olması demektir ki bu anlayan için eziyet, var oluş için her şeyin sonu demektir. 

İnsan zihninin algılaması, her şeyi derinliğine kadar kavraması görünürde bilgeliğin temeli gibi olsa da, yaşam için kaçınılmaz bir mutsuzluğa götürür sahibini. Herkes için sıradan olan şeyler bu tür insanları net bir sona bağlayıp yaşamın varacağı noktanın bitişine mahkum eder. Yaşamın güzelliği elbette ki tükenecek olmasındadır fakat yaşarken tükenecek bir hayatı varlığından habersizmiş gibi yaşar tüm canlılar. O yüzden anın içinde var olup sonun hafıza kaybında yiten bir canlıdır insanoğlu. 

Baktığı herşeyi derinlemesine irdeleyip vuslata erdiren bir zihin var olduğu yaşamın tadına varamaz hiçbir zaman. Yeni doğmuş bir bebeğin yüzünde tüm ömrünü yaşayıp aradaki zaman ve duyguların neticesine vakıf olmaya çalışan ve olan  insan bir dakika sonra ölümün yüzüne bakarken bulur kendini. Oysa bir bebeğin masumiyeti, hayata gelmiş olma heyecanı, bomboş bir tabelanın her an her saniye eşsiz bir şekilde doldurulmasının yaşam zevki bile paha biçilemez değerdir ve hayatın tam hissedilir manasını oluşturur. Aksi zihinlerde dolaşan kaçınılmaz son ölüm, görünür olduğunda bu gözlere yaşamın saniyelik, ölümün gerçek olduğunu anımsatır ve asla yaşanması gereken anın içinde bulunamaz bu zihinler. Toprağa düşmüş, tomurcuğa durmuş bir çiçeğin var olmadan önceki halinin seyrine odaklanıp irdeleyen bir zihin, asla tomurcuk baharının, taze yaşam heyecanının, hayata olan aşkının, gözlere değen renginin ve büyülenmiş yaşam sarhoşluğunun tadını bilemeyecektir. Onun zihninde her yaşamın başlangıcının ve bitişinin derinlemesine bir yolculuğu olacak ama ne anın içinde kalabilecek ne de kurumuş bir çiçekten başka bir şey görecektir gözleri. Bu acı; zihnini derinlerde dolaştıran yaşamlar için sadece sonu bildiren, hayatı hiç yaşamamış bir mahkumiyet olarak kalacaktır. 

Dedim ya yaşamak anlamaktan geçer,  yaşamak bilmemekten diye tam da bu yüzden hayatın sadeliğine bakıp en basit haliyle yaşanmalı insan hayatı. Bir çocukta yaşamın saflığını görüp bir çiçekte baharı koklamalı insan. Baharda aşkı bulup kırlarda çocukça oyunlar oynamalı. Yaşama yeniden başlıyormuşçasına alabilmeli her nefesi ve her nefesi sonsuzluk kadar hissedebilmeli iliklerinde insan. Yaşamak bilmediğin bir gülüşün göremediğin bir sonun ve hiç düşünülmemiş bir yaşamın heyecanla alınmış ilk nefesi gibidir... Aksi halde derinlerde dolaşan bir zihnin bilmiş ama hiç hissetmeden hayatı sürekli aynı sonda tüketen kısır döngünün derinlere işlemiş mahkumu olur. Hissederek gerçekten içine çektiği tek bir nefes hasret...