Yıl 2025… Değişen çok şey var ama değişmeyen bir gerçek hâlâ dimdik ayakta: Emek. Alın teriyle yoğrulmuş bir hayatın, sabahın köründe yollara düşenlerin, gecenin bir vakti hâlâ dikiş dikenin, madenin dibinde, tarlanın ucunda, tezgâhın başında hayat kavgası verenlerin gerçeği…

Bugün 1 Mayıs. Emeğin, emekçinin bayramı. Tarihi yalnızca direnişle değil, umutla da yazılmış bir gün. Ama bu ülkede, ne yazık ki “bayram” demeye dilimiz varmıyor bazen. Çünkü hâlâ taşeron işçilik var. Çünkü gençlerimiz diplomalarıyla işsizlik kuyruğunda. Çünkü kadınlar hem evde hem işte sömürülüyor. Çünkü hâlâ asgari ücretle yaşamaya mahkûm milyonlar var.

Ama biz, umudu kolay kolay yere düşürmeyiz. Çünkü biz bu toprağın halkıyız. İnadına gülümseyen, inadına çalışan, inadına direnen bir halkız. 1 Mayıs’ta yalnızca taleplerimizi haykırmıyoruz, aynı zamanda dayanışmayı da büyütüyoruz. “Ben” değil “biz” diyoruz. El ele verince neler başarabileceğimizi hatırlıyoruz.

Bugün sokaklarda yürüyen her adım, bir çocuğun geleceği için. Atılan her slogan, daha adil bir ülke için. Taşınan her pankart, onurlu bir yaşam için…

Ve ben bu satırları yazarken, yüreğimde bir çağrı büyüyor:
Gel kardeşim, sen de ses ver. Hangi işi yaparsan yap, bu mücadele senin de mücadelen. 1 Mayıs bir takvim günü değil sadece; alın terinin, hakkın ve geleceğin buluşma noktasıdır.

Bugün, emeğin günü. Ve biz emeği en yüce değer bilmeye devam edeceğiz. Çünkü biz, emeğin tarafındayız. Çünkü biz, halkız.

Şengül Yılmaz