Dünya artık bağırarak var olmaya çalışanların sahnesi. Mikrofonu elinden bırakmayanlar, her konuda fikri olanlar, susmayı zayıflık sananlar… Gürültü çoğaldıkça hakikat küçülüyor. Herkes konuşuyor ama kimse gerçekten dinlemiyor. Tam da bu yüzden asıl kalabalık olanlar, görünmezleşiyor.

Sessiz çoğunluk, bu çağın en ağır yükünü taşıyanları ifade ediyor. Hayatı bir vitrin değil, bir sabır alanı olarak yaşayanları. Akşam eve dönerken otobüs camına başını yaslayanları, pazar tezgâhında fiyatla vicdan arasında kalanları, haksızlığa uğradığında bağırmak yerine susmayı seçenleri… Onlar için hayat bir gösteri değil, her gün yeniden katlanılması gereken bir gerçeklik.

Bu insanların bir günlüğü olsaydı, içinde süslü cümleler olmazdı. Büyük laflar, iddialı başlıklar da yer almazdı. O günlük; ertelenmiş hayallerle, içe atılmış cümlelerle, “idare ederiz” diye geçiştirilen kırgınlıklarla dolu olurdu. Çünkü sessiz çoğunluğun günlüğü kalemle değil, doğrudan hayatla yazılır.

Sessizlikleri bir eksiklikten değil, çoğu zaman bir bilgelikten gelir. Kelimelerin bu kadar hoyratça harcandığı bir çağda, susmak bazen en güçlü direniştir. Onlar acıyı da sevinci de sessiz yaşar. Bir ayrılığın yükünü, bir zammın ağırlığını, bir adaletsizliğin iç burkan sızısını kimseye sergilemeden taşırlar. Gösterişsizdirler. Dürüsttürler. Ve bu yüzden yorulurlar.

Gazete manşetleri hep en çok bağıranı yazar. Oysa toplumun omurgası, sesini yükseltmeyen bu kalabalıktır. Onlar konuşmadığı için yok sayılır ama bir gün gerçekten dururlarsa, hayatın akışı da durur. Çünkü düzen, en çok onların emeğiyle ayakta kalır.

Şimdi sessiz çoğunluk izliyor. Gürültünün içindeki boşluğu, adaletin kapalı kapılarını, dinlenmeyen cümleleri… Ne anlatacak hâlleri var ne de anlatmanın bir işe yarayacağına dair inançları. Yorgunlar. Ama hâlâ ayaktalar.

Unutmamak gerekir: En derin sular sessiz akar. Ve gerçek hayat, tam da bu sessizliğin içinde saklıdır. Bir gün o sessizlik konuşursa, işte o zaman gerçekten bir şeyler değişir.

“Susarak yaşayanlar, hayatı omuzlarında taşır.” — Gönül Doğan